Dolozono do tego nowa ideologie awangardy muzycznej, najlepiej wyrazona w pochodzacym z 1912 manifestu Musica Futurista napisanego przez wloskiego poete awangardowego Filippo Marionettiego, ktory mowi: "Celem jest stworzenie muzycznej duszy mas pracujacych, wielkich fabryk, kolei zelaznej, transatlantyckich liniowcow, samochodow i samolotow, by polaczyc wielkie tematy muzyczne z krolestwem maszyn i zwycieskiej elektrycznosci". W Paryzu w 1928 miala miejsce prezentacja instrumentu elektronicznego zwanego dynaphone. Z nadejsciem lat 80 brzmienia elektroniczne na stale zadomawiaja sie w muzyce popularnej. Pierwszy elektroniczny instrument, muzyczny telegraf, wynalazl Elisha Gray w 1876 roku. Z poczatkiem lat 70. Jednoczesnie wraz z rozwojem technologii komputerowych zaczeto rozwijac algorytmy pozwalajace na komputerowe komponowanie muzyki. Pierwszy koncert "muzyki futurystycznej" ("Art of Noises") odbyl sie w 1914 roku w Mediolanie. Lata 90 XX wieku to takze okres, w ktorym wieksza popularnosc zdobywaja wszelkiego rodzaju fuzje klasycznych gatunkow muzyki rozrywkowej z muzyka elektroniczna. Innym kierunkiem byla wlasciwa muzyka elektroniczna, ktorej tworcy skupili sie na studyjnym generowaniu dzwiekow elektronicznych, przetwarzaniu ich i ukladaniu z nich kompozycji. Muzyka elektroniczna od poczatku wpisala sie w najbardziej awangardowe kierunki sztuki XX wieku. Pierwszy raz termin "muzyka elektroniczna" pojawil sie w 1951 w znaczeniu programowym w deklaracji grupy muzykow skupionych wokol kolonskiego studio RTF jako Elektronische Musik. Gustawa Leithausera.